Największy spadek odnotowano dla wskaźnik cen wyrobów mlecznych, olejów roślinnych i cukru, podczas gdy ceny zbóż i mięsa również spadły, ale tylko nieznacznie.

Wskaźnik cen żywności FAO jest indeksem cen pięciu najważniejszych grup towarowych na rynkach międzynarodowych: zbóż, mięsa, wyrobów mlecznych, olejów roślinnych i cukru.

Przez cały 2017 r. wskaźnik FFPI osiągał średnio 174,6 punktu procentowego, co stanowi wzrost o 8,2 procent w stosunku do 2016 r. Była to najwyższą średnia roczną od 2014 r., Nadal jednak wynosił 24 proc. poniżej poziomu z 2011 r. Wynoszącego prawie 230 punktów. Podczas gdy ceny cukru gwałtownie spadły w 2017 r., Ceny nabiału i mięsa wzrosły gwałtownie w porównaniu z 2016 r., a ceny zbóż i olejów również wzrosły, aczkolwiek mniej.

Wskaźnik cen zbóż FAO wyniósł w  grudniu średnio 152,7 punktu spadł nieznacznie od listopada, ale nadal był o 7,4 procent wyższy w porównaniu z grudniem 2016 r. Duże dostawy i wolniejsza sprzedaż przyczyniły się do spadku cen pszenicy. Jednak międzynarodowe ceny kukurydzy nieznacznie się poprawiły, przede wszystkim odzwierciedlając obawy związane z pogodą w Argentynie. W ciągu 2017 r. wskaźnik cen zboża FAO wynosił średnio 151,6 punktu, czyli o  3,2 procent więcej w porównaniu z 2016 r. Nadal jednak o 37 procent poniżej najwyższego poziomu osiągniętego w 2011 r.

Wskaźnik cen olejów roślinnych FAO wynosił w grudniu średnio 162,6 punktu, w porównaniu do listopada  9,6 punktu (5,6 procent) mniej. Spadek odzwierciedla głównie niższe notowania dla olejów palmowych, rzepakowych i sojowych. Ceny olejów palmowych spadły, ponieważ zapasy w Malezji i Indonezji wzrosły do ??rekordowych stanów w ostatnich dwóch latach z powodu stosunkowo wysokiej produkcji i słabego popytu eksportowego. Jeśli chodzi o olej rzepakowy, podniesienie prognoz dotyczących upraw w Kanadzie i Australii wpłynęły na ??ceny, podczas gdy notowania oleju sojowego były pod presją cen konkurencyjnego oleju palmowego. Przez cały rok 2017 wskaźnik cen olejów roślinnych FAO wynosił średnio 169 punktów, czyli o 3 procent więcej niż w 2016 r., Nadal jednak był znacznie poniżej najwyższych wartości odnotowanych w 2008 i 2011 r.

Wskaźnik cen mięsa FAO wynosił średnio 171,6 punktu w grudniu, czyli nieznacznie poniżej wartości z listopada. Międzynarodowe notowania cen mięsa wołowego spadły pod dzięki zwiększonej ofercie na rynku krajowym i międzynarodowym. Jednak ceny mięsa wieprzowego, drobiowego i owczego zmieniły się tylko nieznacznie, odzwierciedlając ogólną zrównoważoną sytuację podaży i popytu. W 2017 roku wskaźnik cen mięsa FAO wynosił średnio 170 punktów, czyli o 9 procent więcej w porównaniu z 2016 r., ale o 4,7 procent poniżej średniej w poprzednich pięciu latach (2012-2016). W 2017 r. odnotowano największy wzrost cen mięsa owiec, a następnie mięsa wieprzowego, drobiowego i wołowego.

Wskaźnik cen wyrobów mlecznych FAO wynosił w grudniu, średnio 184,4 punktu w porównaniu z listopadem o z 19,8 punktu (9,7 procent) mniej, co oznacza trzeci z rzędu miesiąc spadku. Przyczyniła się do tego wysoka podaż eksportowa w obliczu mniejszego popytu. Zaważyło to na międzynarodowych cenach wszystkich czterech produktów mlecznych, które stanowią wskaźnik. Niepewność dotycząca zapasów interwencyjnych w UE nadal wywierała presję na obniżenie międzynarodowych notowań cenowych na mleko odtłuszczone w proszku. Ogólnie rzecz biorąc, wskaźnik cen wyrobów mlecznych FAO wynosił w 2017 r. średnio 202,2 punktu, 31,5 procent więcej w stosunku do 2016 r. Przy czym największy wzrost odnotowano w odniesieniu do masła, a mniejszy w przypadku pełnego mleka w proszku i sera

Wskaźnik cen cukru FAO wynosił średnio 204 punkty w grudniu,  czyli o 8,6 punktu (4,1 procent) mniej niż w listopadzie. Po stosunkowo silnym odbiciu w listopadzie międzynarodowe notowania cukru spadły w grudniu w związku z sezonową presją, ograniczonym popytem i oczekiwaniami dużej nadwyżki w 2018 r. W ciągu 2017 r. wskaźnik cen cukru FAO wynosił średnio 227,3 punktu. Stanowi to spadek o 11,2 procent w porównaniu z ubiegłym rokiem. W dużej mierze odzwierciedlało to  rekordowe zbiory w Brazylii, a także znaczne wzrosty produkcji w Indiach i Tajlandii.